Boris Vian

afzonderlijk verhalen Halverwege de jaren veertig creëerde de dichter, schrijver en toneelschrijver Boris Vian het personage van Vernon Sullivan. In een tijd waarin detectiveverhalen aan de overkant van de Atlantische Oceaan in Frankrijk zeer succesvol waren, stond deze Amerikaanse alias, waarvan Vian aanvankelijk beweerde dat hij alleen de vertaler was, de auteur toe om de noir-roman uit te proberen en zo een heel nieuw deel van zijn literatuur - en ongetwijfeld om enkele geheime fantasieën te bevredigen ... 2020 zou de schrijver 100 jaar geworden zijn/. Binnen vier jaar zou Vian onder het pseudoniem 'Vernon Sullivan' vier compromisloze thrillers schrijven, sensueel (zo niet seksueel) en getint met zwarte humor, die bij de publicatie veel opschudding veroorzaakten. - Ik zal spuwen op jullie graf, 1946 - De doden hebben allemaal dezelfde huid, 1947 - Ze beseffen het niet, 1948 - En we vermoorden al het lelijke, 1950 Scenarioschrijver Jean-David Morvan, een levenslange liefhebber van het werk van Boris Vian, besluit deze vier stripboeken nieuw leven in te blazen. Telkens met andere striptekenaars en zelf de eerste strip met drie verschillende striptekenaars. Voor degenen die het werk nog niet kenden van deze muzikant, schrijver, acteur,... een ideale gelegenheid om kennis te maken. (bron: Stripweb)

" J'avais toutes les filles les unes après les autres, mais c'était trop simple, un peu écoeurant". Lee Anderson, vingt-six ans, fils d'une métisse, quitte sa ville natale après la mort de son frère noir, lynché parce qu'il était amoureux d'une blanche. Il échoue à Buckton, petite ville du Sud des Etats-Unis où il devient gérant de librairie. Grand, bien bâti, payant volontiers à boire et musicien de blues émérite, Lee parvient sans mal à séduire la plupart des adolescentes du coin. Auprès d'une petite bande locale en manque d'alcool mais très portée sur le sexe, il mène une vie de débauche. Sans toutefois perdre de vue son véritable objectif : venger la mort de son frère. Bien éloigné des romans habituels de Boris Vian, ce récit est probablement le plus violent, le plus cru et en même temps le plus représentatif du style "Vernon Sullivan" . A travers une histoire âpre où la sexualité, violente, est omniprésente, Vian dénonce le racisme ambiant et la condition précaire des Noirs dans le Sud des Etats-Unis. (bron: Stripweb)