Kale kop

De grappige en vertederende avonturen van een klein meisje dat een ziekenhuis woont. Hallo, ik heet Zita. Zita Sayyah. Maar hier, in ziekenhuis De Wafel, noemt iedereen me ‘Kale Kop’. Ik woon hier nu al 9 jaar. Wie doet beter? En dat komt allemaal door die smerige leukemie, maar die stel ik niet aan je voor… straks krijgt ze jou ook nog te pakken. In 9 jaar tijd heb ik heel wat zieke kinderen ontmoet, en hun ouders! Ik heb heel wat tranen gezien! En gedeelde glimlachen… Wat dit ziekenhuis mist, is een kamer waar ouders van opgenomen kinderen kunnen overnachten. Geldgebrek, naar het schijnt. Maar je kent mij! Als er een probleem opduikt, blijf ik niet zomaar bij de pakken zitten. Om een oplossing te vinden, ben ik bereid mijn handen… en mijn hersenen uit de mouwen te steken. Zo waar ik Zita heet! Kale Kop is getekend door Serge Ernst, op scenario van Zidrou. Info SSZ: Goed nieuws voor al wie gecharmeerd raakte door het aardige, positief gestemde, soms ook wel verdrietige en altijd hulpvaardige leukemiepatiëntje Zita in de stripreeks Kale Kop. Na vier albums in het Nederlands bij Strip2000 pikt Silvester de draad weer op. De uitgeverij vertaalt de volgende albums in de reeks. In het Frans zijn inmiddels negen delen verschenen, alle het werk van Serge Ernst (De Zappers, Knipoogje van Ernst) en scenarist Zidrou. Zita is een jong meisje van 13 jaar dat door de behandelingen haar haar is verloren. Ze is ongeneeslijk ziek en ze verblijft al negen jaar in het ziekenhuis De Wafel in een afdeling voor kinderen met zware ziektes. Daar kent ze alle andere kinderen, hun familie, verpleegsters en dokters. Ze assisteert deze laatsten waar ze kan en ze heeft haar hartje niet op de tong. Daar kunnen de racistische ouders van haar kamergenoot, die een kwaadaardige tumor in de hersenen heeft, van meespreken. Achter de ogenschijnlijk kinderlijke tekeningen schuilen o zo warme, hoopvolle, troostende, grappige en ook wel keiharde verhalen. Een stripreeks waarin een lach en een traan elkaar soms afwisselen bij het omslaan van een pagina. In Frankrijk wordt de stripreeks via de door Ernst en Zidrou opgerichte vereniging 2000 BD actief ingezet om kinderen met kanker of leukemie in ziekenhuizen plezier te schenken. Dat gebeurt dankzij sponsoring door jaarlijks een nieuw deel van de reeks gratis uit te delen aan jonge kankerpatiëntjes in Frankrijk, Zwitserland en Wallonië. Vorig jaar stond de teller op 20.000 uitgedeelde strips. De vereniging organiseert tal van signeersessies, tekenlessen en ontmoetingen met Ernst in ziekenhuizen. Aanvankelijk was geen enkele uitgeverij geïnteresseerd in Kale Kop en de ernstige onderwerpen die werden aangesneden met humor. Het Franse Bamboo waagde de gok. Van deel 1 raakten vervolgens 15.000 exemplaren verkocht. Er ligt ook een filmproject op tafel. Over deel 5, De Handen uit de Mouwen: 'Hallo, ik heet Zita. Zita Sayyah. Maar hier, in ziekenhuis De Wafel, noemt iedereen me ‘Kale Kop’. Ik woon hier nu al 9 jaar. Wie doet beter? En dat komt allemaal door die smerige leukemie, maar die stel ik niet aan je voor... straks krijgt ze jou ook nog te pakken. In 9 jaar tijd heb ik heel wat zieke kinderen ontmoet, en hun ouders! Ik heb heel wat tranen gezien! En gedeelde glimlachen... Wat dit ziekenhuis mist, is een kamer waar ouders van opgenomen kinderen kunnen overnachten. Geldgebrek, naar het schijnt. Maar je kent mij! Als er een probleem opduikt, blijf ik niet zomaar bij de pakken zitten. Om een oplossing te vinden, ben ik bereid mijn handen... en mijn hersenen uit de mouwen te steken. Zo waar ik Zita heet!' (bron: Stripweb)

Les aventures pleines d'humour et de tendresse d'une petite fille hospitalisée. Bonjour, je m'appelle Zita Sayyah, mais ici, à l'hôpital La Gaufre, tout le monde m'appelle "Boule à Zéro" . Cela fait 9 ans que je vis ici. Qui dit mieux ? Tout ça par la faute d'une saleté de leucémie que je ne vous présente pas : elle pourrait vous trouver à son goût. En 9 ans, j'en ai vu défiler des enfants malades et des parents ! J'en ai vu des larmes versées ! Des sourires partagés aussi... Ce qui manque cruellement dans cette clinique, c'est une chambre pour accueillir de temps en temps des parents d'enfants hospitalisés. Faute d'argent, à ce qu'il paraît. Mais, vous me connaissez ! Quand un problème surgit, je ne suis pas du genre à rester les bras croisés. Pour trouver une solution, je suis prête à me retrousser les manches... et la cervelle. Parole de Zita ! (bron: Stripweb)