Ange-Marie

De kinderen Luce, Paulin en Joseph doen tijdens het spelen een vreemde ontdekking: in het gras ligt een soldaat te slapen. Hij is blond en lijkt sprekend op een engel. Luce is er vast van overtuigd: dit is de engel van de haarmensen die haar vader terug zal brengen. De oorlog, die nog maar net voorbij is, heeft ontelbare vaders, mannen en zonen het leven gekost. Beetje bij beetje zal de jonge Luce de soldaat temmen, terwijl door zijn hoofd de gruwelijke beelden spoken die hij zag in de loopgraven. Luce brengt Ange naar Grégoire, een oude kluizenaar en beeldhouwer die zich binnen de muren van zijn ruïne heeft opgesloten in zijn waanzin. Zo trekken de seizoenen door het dorp. De momenten die het kind, de soldaat en de artiest samen doorbrengen, zijn de wieg van Kunst en Liefde. De Liefde wordt Kunst, de Kunst wordt Liefde... de combinatie van de twee werkt bevrijdend voor Ange ... (bron: Stripweb)

" Les heures s'étaient faites longues à l'approche de l'hiver... Les murs de la bastide résonnaient de leurs propres regrets, de leurs propres chagrins qui pleuraient sur les murs près des photos jaunies. Je fuyais encore... mais cette fois, je savais où aller. " (bron: Stripweb)