Exogenese
(Prometheus (Bec))

[b]Frustrerende onzin[/b]

Normaal start ik een recensie met een kort stukje over het verhaal, waar het over gaat. Maar zelfs na drie delen is er nauwelijks verhaal. Het is een eindeloze opsomming van nauwelijks gerelateerde scenes die in twee vormen voorkomen. De eerste vorm is: er gebeurt iets vreemd, en mensen staan versteld. De tweede vorm is: mensen in een talkshow speculeren er eindeloos op los, vaak met gigantische logische fouten in hun denkpatroon. Het wordt verwoord op een manier die het doet lijken als min of meer wetenschappelijk onderbouwd, maar zelfs ik als niet wetenschapper zie vaak de logische fouten en bokkensprongen die ze maken. Het ziet er wel allemaal mooi uit, knap getekend, dat wel.
Er is niet echt van karakterontwikkeling of zelfs het tonen van het hebben van een karakter in de personages, gebeurt niet echt. Bijgevolg is er geen leidraad voor de lezer om zich aan vast te houden of personages om een emotionele band mee te vormen. Het gebeurt allemaal maar en mij kon het allemaal geen bal schelen. Ik vond het frustrerend. Na het eerste album had Bec zijn punt met de "kijk, vreemde dingen gebeuren" wel gemaakt, ik hoef echt in het derde album geen verderzetting van die trend. En het feit dat er geen echte protagonisten zijn en dat er zoveel logische fouten in zitten in hun oeverloos gepalaver, helpt niet.
De titel van de reeks wordt hier gebruikt om de reeks een extra diepgang te geven, door de parallel te trekken tussen Prometheus die gestraft wordt omdat hij de mens het vuur gaf, en de mens die gestraft wordt (door aliens?) omdat ze technologisch te ver ontwikkeld zijn. Of zo iets. Ik vind het maar vaag en de parallel werkt niet echt omdat in het verhaal van Prometheus de gever, niet de ontvanger, gestraft wordt. Het merendeel van de menselijke bevolking is de ontvanger van technologische vooruitgang, dus waarom worden ze dan gestraft, niet enkel de wetenschappers die de uitvindingen doen?
Ik vind het een goedkope manier om een zwijm van diepgang op te wekken waar er geen is. Ik heb ook de indruk dat Bec denkt dat wat hij schrijft veel dieper is dan het eigenlijk is, want ik vind het eigenlijk maar oppervlakkige pseudo-intellectuele onzin.

Ik vergelijk dit graag even met [reeks=105]Universal War One[/reeks]. Niet enkel omdat Bec en Bajram qua tekenstijl uit de zelfde school lijken te komen met veel diep zwarte schaduw en arceringen (stel ik op prijs) maar vooral om dat Bajram daar ook een verhaal begint met een high concept "hier gebeurt iets onverklaarbaars". Maar in Universal War One zijn er personages die elk een eigen karakter hebben, hun karaktertrekken zijn relevant voor het verhaal, en er zit evolutie in hun karakter. Verder is het fenomeen veel beter onderbouwd en geen eindeloze opsommig van "kijk eens hoe mysterieus" maar iets dat het verhaal vooruit helpt.

Ik bezit de eerste 8 delen van Prometheus. Ik heb er nu 3 herlezen en nu begrijp ik waarom ik stopte deze reeks te volgen. Ik heb ook hoegenaamd geen interesse om de overige 5 delen die ik bezit nog te herlezen. Het lijkt er op dat ze op het zelfde palmares verder gaan zonder veel vooruitgang in het "verhaal". Ik herinner me dat ik met andere reeksen van Bec gelijkaardige problemen had. Hij maakt duidelijk geen verhalen voor mij, ook al lijken ze op het eerste zicht (sci-fi, goed getekend, high concept) wel op mijn lijf geschreven. Maar de uitwerking is wat mij betreft ronduit slecht.